Yapaycılık Nedir?
Hayat bazen fazlasıyla karmaşık olur. Özellikle de bir şeylerin doğru olduğuna inandığın anlarda, gerçeği bulmak neredeyse imkansız hale gelir. Kayseri’nin o sakin ama bir o kadar da bazen yoğun ruhunu hissettiğim günlerden biriydi. Dışarıda soğuk bir rüzgar vardı ama ben evimin sıcaklığında, kendimi yazdığım günlüğe sarmıştım. Her şeyin çok hızlı değiştiği, insanların yüzeysel duygularla birbirlerine sarıldığı, gözlerindeki boşlukla her şeyi tüketmeye başladıkları bir dünyada, gerçeği bulmak için uğraşmak, insanın içini gerçekten hırpalıyor. Ama bir şekilde hayatta kalabilmek için buna bir yanıt bulmak gerek.
—
O Günün Başlangıcı
Bir sabah, Kayseri’nin o tipik sabahındaki o hüzünlü ışıkla gözlerimi açtım. Yatak odamın penceresinden, biraz karlı, biraz buzlu bir manzara görüyordum. Kışa bir adım daha yaklaşırken, insanın ruhunda da o soğuk rüzgarların etkisi çok daha derin hissediliyor. Ama bir an durdum. Bugün diğer günlerden farklı olacaktı. O sabah, içimde bir şeyler bana garip bir şekilde hissettirmeye başlamıştı. Kimseye söyleyemediğim bir şey vardı, ama her şey çok tuhaf, çok garipti.
Yavaşça uyandım, kahvemi hazırladım ve dışarıdaki yağmur damlalarının pencereye vurmasını izledim. İçimden bir ses, “Bugün ne hissettiğini saklama,” dedi. Bu ses bana daha önce de birkaç kez fısıldamıştı, ama şimdi biraz daha güçlüydü. Gerçekten ne hissettiğimi kendime sormam gerektiğini düşündüm. Yavaşça yazmaya başladım. Günlüğümü açtım ve ilk cümleyi yazdım: “Bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyorum.”
—
Yapaycılık ve Gerçek Arasındaki Fark
Bir gün, bir dostumla konuşuyordum. Yıllardır arkadaşım olan bu kişi, hayatını sürekli olarak bir tür yapay dünyada yaşıyor gibiydi. Duygularını bastıran, sürekli olarak başkalarının beklentilerine uygun şekilde hareket eden biri. Ona, “Gerçekten ne hissediyorsun?” diye sordum. Ama ondan aldığım yanıt, yalnızca bir klişe cümlesi oldu: “Her şey yolunda.” Ama ben biliyordum. Gerçekten her şeyin yolunda olmadığını, hepimizin bir şekilde birer robot gibi yaşamaya başladığını fark ettiğimi söylüyordum.
İnsanlar sadece yapmaları gereken şeyleri yapmak için yaşıyor gibiydiler. Hiçbir şeyi hissetmiyor gibilerdi. Yani, yapaycılık işte tam olarak bu değildi mi? Duyguları, hisleri ve tepkileri bir kenara koyup, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen bir hayat yaşıyorlardı. Ama bir eksiklik vardı, bir boşluk. Bunu gözlerinde görmek zor değildi.
Bir noktada bir hata yaptım. Kendimi de bu yapaycılığın içine çekilmeye başladığımı fark ettim. Ben de duygularımı, düşüncelerimi gizlemeye başlamıştım. Ama günlüğüme yazdıkça bir şeylerin değişeceğini, kendimi ifade edebileceğimi düşündüm. Yazmak, bu dünyada bir gerçeklik arayışıydı benim için. Ve bu duyguyu yansıtan tek şeydi.
—
Bir Arkadaşımın Farkına Varması
Bir akşam, yine bir kafede, eski arkadaşlarımdan biriyle karşılaştım. Güzel bir akşam olacaktı, ama o gün bir şeyler değişmişti. Sohbet sırasında, yine “Her şey yolunda” diyen dostum birdenbire sustu. Gözlerinde, daha önce hiç görmediğim bir hüzün vardı. O an, sanki her şeyin yükü bir anda ona çökmüş gibi hissediyordum. Kafamda bir düşünce belirdi: “Bu yapay dünyada, ne kadar dayanabiliriz?”
O anda, gerçekten duygusal bir boşluğa düşmüş gibi hissediyordu. Belki de herkes gibi o da, yapay bir dünyada kendini kaybetmişti. Gerçek hislerin, korkuların, hayal kırıklıklarının yerine, her şeyin olması gerektiği gibi olması gerektiği düşüncesiyle yaşıyordu. Ama ben buna dayanamıyordum. İnsanların kendilerini göstermemesi, gerçek olmayı unutmaları, bu hayatta en zor şeydi.
Dostum bir anda başını kaldırdı ve gözlerime bakarak “Bunu daha fazla kaldıramayacağım,” dedi. İnanmazsınız, ama o an, bana gerçekliği fark ettirdi. Gerçek neydi? İnsanların duygularını bastırarak, bu yapay dünyada var olmaya çalışmak mıydı? Hayır, kesinlikle hayır. Bir insan, gerçek hislerini dışarı vurduğu anda bir şeyler değişirdi. Kendi içindeki doğrular, yanlışlar ve hayal kırıklıkları ile yüzleşebilirdi.
—
Hayatın Gerçekliği
Dostum o akşam çok şey anlattı. Duygusal boşluklar, hayal kırıklıkları ve yapay bir dünyada mutlu olmaya çalışmanın zorlukları üzerine konuştu. Sonunda, ne olduğunu fark etti. Gerçekten olduğu gibi kabul edilmek, hislerini saklamadan yaşamak, insanın içindeki korkuları dışarıya atabilmesiydi.
Ve ben de sonunda şunu anladım: Yapaycılık, aslında kendini kandırmaktan başka bir şey değildi. Duygularını bastırıp, sadece başkalarının görmek istediği şekilde yaşamak, bir çeşit maskeden başka bir şey değildi. Ama o maskeyi düşürdüğümüzde, içimizdeki gerçek insanla tanışabiliyoruz. Ve belki de bizler, içimizdeki gerçekliği bulmadıkça, gerçekten yaşayamıyoruz.
—
Son Sözler
Bu yazıyı yazarken, hala o sabah kahvemi yudumlarken hissettiğim o garip, ama bir o kadar derin hisleri taşıyorum. Kayseri’nin soğuk havası gibi, bazen içimizde bir soğukluk hissi oluyor. Ama biz duygularımızı saklamadan, onları özgür bırakabildiğimizde, bu soğukluğu aşabiliyoruz.
Hayat ne kadar yapay olabilir ki? Ne kadarını maskenin ardında tutabiliriz? İşte bu sorular, her gün bir adım daha önemli hale geliyor. Ben, gerçek olmanın gücünü her geçen gün daha çok hissediyorum. Yapaycılık, sadece bir yanılsama. Ama gerçek, her zaman içimizde, her zaman orada.
—
Günün sonunda, kendimizi olduğu gibi kabul etmek, hislerimizi açıkça ifade edebilmek, hayatın en değerli anlarından biri oluyor. Gerçekleşen hayallerimiz, en çok içimizde sakladığımız, ancak en zor bulduğumuz duygularımızla şekilleniyor.